Gürçay Ararat

Güzel Marmara gemisi ile Normandiya çıkarması yapalım!

2010-06-08T17:32:00.004+03:00

Bir tek ben miyim İHH önderliğinde Gazze'ye yardım gönderen aktivist cemaatin Türkiye'de bunca vukuat dururken, kafayı Filistin'e takmalarına anlam veremeyen..? Bir tek ben miyim dünyada bu kadar Müslüman ülke varken RTE'nin en önde İsrail'e kafa göz girmesine şaşıran..? Biz İsveç, Norveç gibipProblemsiz bir ülke miyiz ki böyle global takılıyoruz?

Yan tarafa bir anket nakşettim. İlginize...

Efes Pilsen Spor Kulübü Kapatılmasın!!

2010-05-13T18:22:00.009+03:00

Koyu bir Efes Pilsen taraftarı olmama rağmen bugüne kadar takımımla ilgili tek bir yazı yazmamıştım. Spor yazıları üzerine bir blog olarak görmüyorum burayı. Bu yazı da aslında bir spor yazısı olmayacak; hayata dair bir meseleyle karşı karşıyayız: TAPDK denen, ne işe yaradığını anlamadığım bir devlet kurumu, haddi olmayarak hayatımın en önemli parçalarından bir tanesi olan Efes Pilsen Spor Kulübü'nün kapanmasına yol açacak bir kararın altına imza atmak üzere... Son söylenecek şeyi baştan söyleyeyim: Allah belalarını versin!

Efes Pilsen SK 'yı çok fazla anlatmama gerek yoktur herhalde. Basketbolla ilgisi olmayan kişilerin bile ismini duyduğu, Türkiye'de basketbol denince akla ilk gelen kulüpten uzun uzun bahsetmeye gerek yok. Kısa kısa geçmek gerekirse:
- TBL'de en çok şampiyonluk kazanan takım
- Sadece basketbolda değil tüm takım sporlarında Avrupa kupalarında ilk final oynamış takım
- Sadece basketbolda değil tüm takım sporlarında ilk Avrupa kupasını kazanmış takım
- Basketbol Euroleague'de Final-4 oynamış tek Türk takımı
- NBA'ye oyuncu gönderen ilk Türk takımı
- Bir NBA takımı ile maç yapan ilk ve tek Türk takımı

Bütün bu saydığım maddeler Efes Pilsen'in Türkiye'yi yurtdışında ne şekilde tanıttığını anlatabilmek içindi. Sadece tek bir örnek vermek istiyorum: Alt yapısından yetiştirdiği Hidayet Türkoğlu'nun geçen sene NBA Final serisinde ön plana çıkışıyla Türkiye'nin tanıtımına verdiği katkıyı, T.C. Turizm Bakanlığı milyon dolarlar verse, tüm Amerikan televizyonlarında reklam yayınlasa yine yapamazdı! Sporun (ve sanatın) gücünü bilmeyen bir takım memur zihniyetli insanların gençleri alkolden uzak tutma adına, gençleri basketbol ekseninde spor yapmaya özendiren, 31 ilde 15,000 çocuğa ücretsiz basketbol eğitimi veren bir spor kulübünü kapatması çok ironik değil mi?!

Tüm dünyaya bizi rezil edecek, yurtdışında "İslamcı Türk devleti Efes Pilsen spor kulübünü kapattı" şeklinde yorumlanacak bir karardan dönülmesini umuyorum. Efes Pilsen'siz bir hayat düşünemiyorum. TV başında çığlık çığlığa izlediğim Euroleague maçlarını, haftasonları Efesliler ile gittiğim TBL maçlarından mahrum kalmayı, efesliler.com forumunda yaptığımız tüm basketbol tartışmalarından uzak kalmayı hayal edemiyorum. Umarım Spor Bakanı'nın dediği ara yol bulunur ve bu kabus sona erer.

Lütfen siz de böyle bir saçmalığa tepkisiz kalmayın ve Facebook'da açılan gruba üye olun:
http://www.facebook.com/#%21/group.php?gid=117264271627025&ref=ts

Sevgili burnovic'in konu ile ilgili yazısı:
SPOR KULÜBÜME DOKUNMA!

Teşekkürler,
Gürçay

Birileri güzel hayat yaşıyor

2010-04-27T19:02:00.005+03:00

Birileri güzel hayat yaşıyor şerefsizim! Etrafta yatıp, ense yapıp şahane hayat yaşayan tipler var. Bunlar genelde baba parası yiyen şanslı insan evlatları oluyor. Cebinde doğru düzgün parası yokken eşinden dostundan para yiyen tipler de var: bunlar da genelde hatun kişilerdir. Ne bileyim öyle lüks içinde yaşamayıp keyfine bakan üniversite gençliği de var mesela... Ben üni.deyken o keyfe nail olamadım. Boru değildi ODTÜ Makina... Kan kusturur kızılcık şerbeti de diyemezsin, herkes farkındadır kan geldiğinden çünkü... Makina.. normal.. derler. En şahane yıllarımı master zamanı geçirdiğimi itiraf etmeliyim. Orada geçirdiğim 2-3 güzel senenin acısını hayat fitil fitil burnumdan getirdi. Herşeye 3 sene geç kalıyorum iş hayatımda, kariyerimde... Ulan ben hiç ense yapamayacak mıyım bu hayatta ulennn??!!
Çok şey istemiyorum arkadaş: Pzt-Cuma 5 gün çalışayım. 08:00-17:30 mesai saatim olsun. Şu an kazandığım parayı alabilsem yeter. Şöyle bir işte çalışsam, hele bir de masa başı olsa.. Offfffffff hayat ne güzel olur bana yaa.. Yeter valla, daha fazlasını istemiyorum arkadaş yaaa... Çok mu şey istiyorum??!!
Dur ben bi' elimdekinin değerini bileyim!

Pazar'ın ertesi

2010-04-26T09:06:00.003+03:00

Bir türlü uyanamadığında...
İşe giderken ayakların geri geri gittiğinde...
Dakikada bir saatinin çalışıp çalışmadığını kontrol ettiğinde...
...bilirsin.

Pazar bitmiştir ve lanet bir ertesi başlamıştır!
Herkese iyi haftalar...

Supradyn üzerine kısa bir yazı

2010-04-15T12:11:00.005+03:00

Son dönemlerde inanılmaz bir tempoda çalışıyorum.
Boğazım dolu, öksürüyorum, sırtım tutulmuş ama işe gelmeme gibi bir ihtimali düşünemiyorum.
Vitaminlerle ayakta duruyorum. Bugün bir arkadaş "Supradyn fazla etkilidir, sigara gibi vücut tiryakisi olur. Almadığında kendini halsiz hissedersin." dedi. Tırstım.
Ama yarın ve Cumartesi dahil içeceğim bu mereti.
Sebep?
Cumartesi günü nişanlanıyorum eyy az ama öz okuyucu topluluğum!! Hiçbirinizi nişanıma beklemem. Zira aile içinde küçük çaplı bir yemek organizasyonu var o kadar...
Darısı nikâha... O da bu sene içerisinde olacak inşallah. Henüz tarihi belli değil.

Kısacası nişana bensiz başlanmaması için supradyne devam. Yazının özeti bu..

Mümkünse Çok Açılmayalım

2009-09-15T15:29:00.006+03:00

Açılmayalım da kapanalım mı? Tabii ki açılalım, şöyle ferah ferah takılalım. Herkes hür zihniyetiyle, özgürce istediği hayatı demokratikçe yaşasın. Ama yanındakinin özgürlüğünü kısıtlamadan... Komşusunun canına, malına dokunmadan...

Kürt açılımı veya demokrasi açılımı.. Adı artık her ne ise çok konuşuluyor. Daha ne olduğunu bilmeden atanı tutanı çok fazla. Ben açılımın kapsamını bilmiyorum. Şu açılımı açıklasalar da millet rahat etse...

Benim görüşüm; Anayasanın değişmez 3. maddesi: Türkiye Cumhuriye'tinin dili Türkçe'dir. İnsanlar sivil hayatta istediği dili kullansınlar, kendi dillerinde müzik dinlesinler, kitap okusunlar. Ama resmi dairelerde veya okullarda Türkçe harici bir dil kullanılması söz konusu olamaz.

İkinci konu ülkenin bütünlüğünü tehdit eden teröristleri affetme hakkı sadece ve sadece şehit annelerine aittir. Öyle teröristleri salmayı falan akıllarından bile geçirmesinler.

Gerisi halledilir.

Re

2009-08-24T18:28:00.003+03:00

Yok hayır tövbe etmedim blog yazmaya.. Benimkisi biraz tembellik, biraz da yazma kabızlığı ama hepsinden önce bıkkınlık. İnsan sadece dert yanmak için kullanırsa bu sayfaları herkesten önce kendisi kendinden ve yazılarından sıkılıyor. Beğenmez olmuştum yazdıklarımdan.. Yoksa bizde ne dert biteeerrr, ne de yazacak hikayelerr..

Hayata olan bakış açım 180 derece değişmedi son yazdığımdan beri.. Aslında herhalde 18 derece dahi değişmemiştir. Yine özel hayatta mutluluk sonrası iş hayatını ön plana çıkarmalar, yoğun çalışma temposu, üzerine gelen işten memnuniyetsizlik durumları... Klasik bendeniz... Adam olamayacağımı anlayalı birkaç sene olmuştu, o yüzden fazla üzmüyor bunlar beni...

Ama şunu söyleyebilirim; eskiden de kariyer yapacağım diye hırs yapan biri değildim; sadece "Hak ettim, karşılığını almalıyım!" tarzı düşüncelerin peşinde yürüyordum. Artık o da kalmadı bende. İnsan birşey hak ediyorsa karşılığında alması gereken ödül sadece mutluluk olmalı. İşinde mutlu olmak, özel hayatında mutlu olmak. Bu ikisini beceren insan başarılıdır, gerisi teferruat..

Hoşgelsene Ulan Yeni Yıl!!

2009-01-05T08:59:00.003+02:00

Bir süredir iş yerinde yapılacak denetimin stresini yaşıyordum. -di'li geçmiş zaman kullandığım için denetimin geçtiğini sanmayın; denetime daha bir hafta var. Geçen benim stresim... Öyle... Saçmaladığımı farkettim. İnsan şöyle bir kafasını kaldırıp çevresinde olan bitenleri görünce, boş işler için üzüldüğünü, heyecan yaptığını fark ediyor.
Filistin'de yaşanan katliamı hepimiz televizyonlardan izliyoruz. Elimizde bir bardak çay, bir meyve tabağı veya kuruyemiş hepimiz haberlerdeyiz. Ölen çocukların arkasından feryat eden anneleri, çaresiz doktorları, toz toprak içinde yerle bir olmuş evleri, camileri, alışveriş merkezlerini izliyoruz. Hiçbirinin benim ISO denetimini düşünecek halleri yok; hepsi can derdindeler.
Yılbaşını devirdik; yeni yıl 7 üniversiteli gencin doğalgazdan zehirlenmesi haberi ile birlikte geldi. Milletçe üzüldük; üzüntümüzü üzerimizden atamadan Başkent Doğalgaz Genel Müdürü'nün abuk sabuk açıklamaları geldi. Bu şahsın çizdiği portre çok vahimdir: Malum cemaat ilişkileri sayesinde bu mevkilere gelmiş vasıfsız insanlara canımızı, malımızı emanet ediyoruz. İşte bu çok tehlikelidir. Hiç merak etmeyin ki emniyetin de, itfaiyenin de, devlet hastanelerinin de başına böyle insanlar getirilmiştir.
Herşeyin başı sağlık; kuzenimin eşi malesef beyin kanaması geçirdi ve hastanede yarın olacağı riskli ameliyata kadar uyutuluyor. Kalbimiz ve aklımız Sivas'da.. Acaba ameliyatı Başkent Doğalgaz Genel Müdürü gibi bir yerlere gelmiş bir doktor mu yapacak? Kim bilebilir ki? Hastanın hareket etmesi tehlikeli olduğu için İstanbul'a da getiremiyorlar. Pozitif düşünmek lazım ama bu memlekette pozitif düşünmek de o kadar da kolay değil.
Yeni yıl hiç de hoş gelmedi bu sene... Tek olumlu tarafı denetim gibi ufak hadiseleri dert etmemem gerektiğini bana hatırlattı. Elimden geleni yaparım ama stres yapmam! Ama Filistin'li çocuklar stres yapmayacaklar mı? Ölen gençlerin aileleri veya kuzenimin çocukları???

Huzurum

2008-12-27T10:21:00.004+02:00

Her yazarın (veya blogger'ın diyelim isterseniz) verimli yazdığı bir ruh hali vardır diye düşünüyorum. Sanırım benimki de huzursuz olduğum dönemlerdi. Kafamda dönen 1001 türlü düşünceyi buraya akıtarak deşarj olmaya çalıştım bir süre... İyi de geldi; blog hadisesi faydalı bir eser arkadaşlar!
Bugün istediğim gibi 4/4 lük bir yaşamım olmasa da şükredecek bir düzeye geldim. En büyük belam olan yalnızlığı çekmiyorum şu günlerde... Tekrardan işle ilgili konuları sorun etmeye başlamış olmam, özel hayatımdaki problemlerin azaldığının işareti bence (tabii ki böyle yapmamalıyım!!).
Ama insan huzuru başkasının kollarında değil de kendi içinde bulmalıdır. Ben bunu halen başarabilmiş değilim. Can Yücel'in dediği gibi hiç birşeyi de sahiplenmemek lazım, gökteki yıldızlar ve gökkuşağı dışında...
Ama dedim ya... Huzurluyum şimdilik.. Çok şükür.. Bu sebepten az yazıyorum, şimdilik böyle...

Trafikte Akla Gelenler

2008-12-15T11:38:00.007+02:00

Lisede her sene edebiyat dersinde sanat sanat için midir yoksa toplum için midir geyiği yapılırdı, kompozisyonlar yazılırdı. Edebiyat dalında başarısız bir "Fen'ci" olarak her seferinde sanat toplum içindiri savunan birşeyler yazar; 5 alıp geçmenin yollarını arardım. Şimdi düşünüyorum da hangi toplum, hangi sanat? Kim için sanat yapılacak bu ülkede?
Bu ülkeyi ve milletimi bu kadar çok sevmemin ana sebeplerinin başında trafiğe geç sayılacak yaşta çıkmam olduğunu anlamış bulunmaktayım. Yarım senedir İstanbul trafiğinde seyir edince, yurdum insanının ne kadar saygısız, ne kadar kural tanımaz, ne kadar bencil olduğunu anlamış bulunmaktayım. Araç sayısının fazlalığı trafikte bir kalabalık yaratır ama olayı keşmekeş kıvamına getiren Türk milletinin sabırsızlığı ve saygısızlığı...
Şimdi bu topluluğa sanat yoluyla birşeyler mi öğretilecek? Sanat ile teoride ne edinilir: Bilinçlenme, aydınlanma, vizyonun genişlemesi, empati, kültürel gelişim... Çok güzel ama hangi temelin üzerine konulacak bunlar? Bu ülkede eğitim var mı, bir temel oluşuyor mu insanlarımızda? Doğudaki köyleri, mezraları geçtim; İstanbul'da semt ilköğretim okullarında bir sınıfta kaç öğrenci okuyor? Bir sırada kaç öğrenci oturuyor? 60 kişilik sınıfta bir öğretmen öğrencileri ile ne kadar bire bir ilgilenebiliyor? İlk öğretimi, temeli bozuk öğrenciler, ÖSS gibi abuk bir sistemle üniversitelere yerleştiriliyor. Hangi üniversitelere??? Kimseyi küçümsemek istemiyorum ama her şehirde bir üniversite olması size de garip gelmiyor mu? Buralarda nasıl bir üniversite eğitimi var? Nasıl bilim-irfan yuvalarıdır bu üniversiteler?
Sonra da bu şekilde yetişen bir toplum için sanat yap! Ben ancak lisede sınıfı geçmek için sanat toplum için yapılmalı diye yazarım. Kendime gülüyorum: Gerçekten sanat yapan bir insanı bu toplum ne kadar takip edecek, değer verecek, yüceltecek? TV dizilerindeki demagojiler, kadın programlarındaki kavgalar, popüler kültür müzikleri prim yapar bu memlekette; parayı da itibarı da bu tip işlerin altına imza atan sanatçı kılığındaki "esnaf" lar alır.
Hala sanat için birşey yapmak isteyen idealistler varsa sanatı sanat için yapsınlar. Yada kendileri için yapsınlar. Kendi ruhlarını doyurmak için yapsınlar, küçük bir azınlık da takip eder kendilerini (belki)...

Asosyalizm

2008-12-03T09:05:00.003+02:00

Uzun zamandır bloga yazı yazamıyorum. Aslında bir süredir hiçbir şeyi doğru düzgün yapamamaktayım. Hayatımın önemli bir bölümünü iş oluşturmaya başladı. İlk başlarda kafamı dağıtmak veya belli birşeye konsantre olmak iyi geliyordu ama sıkıyor artık.
Akşam 18:30'da çıksam da, birşeyler yapabilsem diye uğraşır oldum. Şu kriz ortamında belki bu yazdıklarım terbiyesizlik, memnun olmam gerekir ama haftanın 6 günü çalışmanın acısını yavaş yavaş çekmeye başlıyorum.

Yapılması gerekenlerin bir listesini çıkarmaya karar verdim:
1- Spor salonuna gitmek: Akşam 8'de o yorgunlukta mı?
2- Her hafta bir akşam sinema veya tiyatroya gitmek: Ayda bir tiyatroya gidiyorum ama konunun benimle alakası yok; bana kalsa bilet bulmakla hiç uğraşamazdım. Sinemaların 21:00 seanslarına gitsem, filmin ortasında uyuyakalırım diye korkuyorum
3- Arkadaşlarla buluşmak: Kız arkadaşımla bile buluşamıyoruz doğru düzgün, ne arkadaşı???
4- Gitar kursuna gitmek: Hadi len!! Yıllardır gideceksin
5- Her Cumartesi akşamı bar muhabbeti yapmak: Nereye kadar? Gerçi uzun zamandır canlı müzik dinlemedim... Canım çekmiyor değil ama her Cumartesi program yapmak bana zor gelmeye başladı

Herşeye bir bahanem var di mi?? Bu asosyal hayat beni bitirir; ben size söyleyeyim...

70 Senedir Bu Ateş Sönmedi

2008-11-10T09:53:00.005+02:00

Bugün 10 Kasım...
70 sene önce kaybettiğimiz Ata'mızı saygıyla anıyoruz.

Atatürk gibi özlemle anılan, bunca sene sonra hala "keşke hayatta ve başımızda olsaydı" denilen kaç tane lider vardır?
Bu Ata'mızın büyüklüğünün yanı sıra, Türkiye'nin içinde bulunduğu durum ve çektiği lider sıkıntısını da göstermiyor mu?

70 sene sonra bugün, Türkiye ikinci bir Atatürk'e ihtiyaç duyar olmuş:
1. Dünya Savaşı'nın ittifak devletleri, bugün PKK maşasıyla topraklarımızda kan dökmeye devam ediyorlar.
Bankalarımız ve sanayimiz yabancı sermayenin eline geçmiş durumda.
Kapitülasyonlar'ın 21. yy versiyonu Gümrük Birliği ile yürürlüğe girmiş.
Türkiye'yi bölmek isteyenler ile şeriat isteyenler meclis çatısı altında omuz omuza oturuyorlar.
Esnaf kan ağlıyor; tekstil firmaları teker teker kapanıyor, otomotiv fabrikaları duruyor, ücretsiz izinler veriliyor..
Bu duruma DUR diyecek bir lider olmadığı için halk askeri darbeden medet umar duruma gelmiş...

İkinci bir Atatürk gelmez; gelemez. Sadece Türkiye'ye değil, dünyaya gelmez.
O yüzden biz yine FB-GS dünya derbisine konsantre olalım. Cumartesi akşamları barları, diskoları dolduralım. Sabaha kadar meyhanelerde göbek atalım. Olmaz mı??!!

Koç'un 1938 Reklamı

Giriş, Gelişme ve Bitiş

2008-11-05T11:56:00.004+02:00

Bir kalp atışıyla başlıyor herşey...
Nasıl bittiğidir önemli olan: Göz yaşlarıyla mı, şirin bir gülümseme ile mi?
Benim için önemli olan ikisi arasında geçen zamandır. Bu zamanı nasıl değerlendirdin? Geriye dönüp baktığında güzellikler mi kalıyor aklında, yoksa hep kavgalar ve huzursuzluklar mı?
Ne olursa olsun - ne hikmet ise - benim aklımda hep güzel anılar kalır. Bu hem iyi, hem de kötü... Anıların güzel olması iyi de; böyle olunca ders alamıyorsun hatalardan...
Benim aldığım en büyük ders gidenin arkasından çok da üzülmemektir. Bir kere elindekinin değerini bileceksin, seni seveni seveceksin... Bu sevginin niceliği ve niteliği çok farklı olabilir ama seveceksin ve daha da önemlisi değer vereceksin...
İkinci ders: Asla sahiplenmeyeceksin... ki sonra kaybettiğinde üzülmeyesin. Bugünün keyfini çıkarıp uzun vadeli planlar yapmayacaksın.
Bir kalp atışıyla başlıyor herşey... ama öyle devam etmiyor. Nasıl biteceği hep bize bağlı... Karşımızdakine değil...

3 Maymun

2008-11-03T10:23:00.005+02:00

Sinema eleştirisi konusunda, müzikde olduğu kadar iddialı değilim, ki eski yazılarımdan hatırlarsanız müzik için de çok iddialı olmadığımı söylemiştim. Yani ben iddiasız bir adamım arkadaşlar, ne yapayım yapım böyle...

Uyduruk, kaydırık Hollywood action filmlerini izleyeceğime, Avrupa sinamasını her zaman daha çok beğenmişimdir. Dar film dağarcığımda Dalgaları Aşmak, Sol Ayağım, ve Hayat Güzeldir önemli bir yer tutarken, Trainspotting gelmiş geçmiş en çok sevdiğim film olarak halen orijinal kopyasını DVD'cilerde aramakta ama bulamamaktayım...

Türk sineması olarak ne kadar kabul edilir bilmiyorum ama Fatih Akın son dönemde en sevdiğim yönetmenlerden biri oldu. Hem Duvara Karşı, hem de Yaşamın Kıyısında çok baba iki filmdir benim gözümde. Son dönem Türk sinamasından Çağan Irmak ve Babam ve Oğlum klasiğini de buradan yazamadan edemeyeceğim. Evet... itiraf ediyorum ki bu filmi izlerken ben de ağladım..

Bir hafta önce de nihayet Nuri Bige Ceylan'ın Üç Maymun filmini izleyebildim. N.B.Ceylan'ın durağan sinema anlayışından, replikten çok karakterlerin ruhsal hallerini mimikler, hareketler, ne bileyim görüntülerle vermesinden sıkılmayacak olanlar için güzel bir tercih olabilir Üç Maymun... Filmin hikayesine girmeyeceğim, ortada sürükleyici bir öykü yok zaten.. Olay yönetmen ve oyuncuların performansından zevk almak, bu kadarını söyleyebilirim. Oyunculuk demişken; Yavuz Bingöl ve Hatice Aslan'dan daha çok oğul rolündeki Ahmet Rıfat Sungar'ı beğendiğimi söyleyebilirim.

N.B.Ceylan'ın Altın Palmiye kazandığı Üç Maymun'u sadece Türk değil, Avrupa sinemasına meraklı herkese tavsiye ederim.

Türkçe Sözlü Ağır Müzik

2008-10-10T10:11:00.005+03:00

Eskiden Türkçe sözlü hafif müzik diye birşey vardı. Bugün Türkçe Pop diye adlandırılan müziğin aşağılandığı ve adamdan sayılmadığı yıllardı. Anlamsız bir tanımdı ya neyse...
Hiçbir zaman pop dinleyicisi olmamışımdır. En şuursuz dönemimde, ortaokul yıllarında falan, techno müziğe sarmıştım ki, favori grubum Snap'in bazı şarkılarının hala türünün en iyi örneklerinden olduğunu düşünürüm.
Lise yılları ile birlikte Rock müziğine eğilimim baş gösterdi. İlk albümüm (kaset) Bon Jovi - New Jersey idi: Bad Medicine, Wild is The Wind, Lay Your Hands On Me, I'll Be There For You gibi baba Hard Rock parçaları ile yeni bir dünyaya giriş yapmıştım. Sonra Guns'N'Roses - Appetite For Destruction.. ve nihayet Metallica ile artık metalci bir teenage olup çıkmıştım. Sepultura, Slayer, Death derken artık bu müzik başımı ağrıtmaya başladı, yaşlandık galiba demeler (yaş 20-21) başladı. Bir taraftan da lise son itibari ile dinlemeye başladığım Nirvana diye bir grup çıkmış, Smells Like Teen Spirit diye hastasıyız kıvamında bir de şarkıları var; dur şu Seattle olayına girelim, bakalım ne cevherler var dememle Pearl Jam, Soundgarden gibi gruplardan haz duymaya başlamam bir oldu. Greenday, Offspring gibi US Rock gruplar daha sonraları hayatıma girdi. Ama arada çok önemli bir gelişme oldu...
Creep'i ilk kez ne zaman dinlediğimi hatırlamıyorum. Bir anda mıknatıs gibi çekti beni. Grubun ismini bir süre bilmeden radyodan dinlediğimi hatırlıyorum. Sonra Mert diye bir arkadaştan Radiohead-Pablo Honey kasetini aldım. Bir süre sadece Creep'i başa sarıp sarıp dinliyordum. Sonra tüm albümü duraksamadan saatlerce dinler oldum. The Bends albümünü dinlemeden önce Just ve Street Spirit kliplerini izleyip grubun sadece müziğine değil de zekasına ve yaratıcılığına da hayran olmuştum. Artık iflah olmaz bir Radiohead hayranıydım ve bu işin geri dönüşü yoktu. The Bends'i aldığımda, daha gelmiş geçmiş en çok seveceğim şarkının Fake Plastic Trees olacağını da bilmiyordum. OK Computer'ın çıkması ve Radiohead'in dünya çapında bir fenomen olması da pek hoşuma gitmedi açıkcası... Radioheadsever olmanın bir özelliği kalmamış gibi hissetmiştim. Ben değil miydim sırf çok popüler olduğu için Titanic, Braveheart, Pulp Fiction gibi filmlere gitmeyen... Pulp Fiction'ı sinema perdesinde izlememiş olmak hala içimde bir uktedir. Radiohead sonrası çıkan türevleri Coldplay, Muse, Travis ve diğer Britanya kökenli gruplar Placebo, Keane ve daha eskileri Cure, Smiths, Depeche Mode ve (bence) Brit soundlu Amerikalılar Killers, R.E.M... Hepsi sağolsunlar, var olsunlar...
Dikkatinizi çekmiştir, belki kafanızdan şöyle "bu adam Türkçe müzik dinlemez mi" diye de sormuşsunuzdur... Dinliyorum dinlemesine de.. Pek kulak zevkimi okşayan gruplar yoktu 90larda. Son dönemlerde ise yeni Türk Rock grupları iyice palazlanıyor. Bu güzel bir gelişme; 80lerde Arabesk, 90larda Türkçe Pop, 2000li yıllarda ise Rock müziği patladı diyebiliriz. Bu bağlamda en sevdiğim Türkçe Ağır Müzik listesi yapasım geldi nedense :)
A'handa aşağıda sizinle paylaşıyorum sevgili okurlarım:

1- Bir Derdim Var / Mor ve Ötesi
2- O / Teoman
3- Yarım Kalan Şarap / Kreş
4- Kendimden Geriye / Çilekeş
5- Yalnızlık Ömür Boyu / MFÖ
6- Aşk Kırıntıları / Teoman
7- Afili Yalnızlık / Emre Aydın
8- İki Yol / Mavi Sakal
9- Değmez / Özlem Tekin
10-Y.O.K. / Çilekeş

Root Cause Analysis

2008-10-08T10:03:00.004+03:00

Cehalet mutluluktur.

İnsan sonunun kötü olacağını bile bile, bugünün geçici mutluluklarından zevk alabilir mi? Ben alamıyorum, hep birşeyler eksik kalıyor içimde.. Hani çok pis bir geyik vardır, genelde de dalga geçilir: "Mutluluk içimizde!" derler. Ben galiba bu söze inanmaya başladım. Mutluluğu ve huzuru dışarıda değil de, içimde arıyorum. Ama henüz bir sonuç elde edemedim. En büyüm problem insanın neyi aradığını bilememesi... veya... neyin eksik olduğunu bilememesi... Biz mühendisler bir problemi incelerken işe kök sebebi tespit etmekle başlarız. Ben daha ilk aşamayı geçemediğim için aksiyon alamıyorum.

Şu bloga ilk yazdığım entryden beri hala aynı şeyleri yazdığıma da inanamıyorum. Kendime kızmaya başladım. Neyse... I am a loser baby; why don't you kill me??

Kafama bir, sana iki

2008-09-23T09:23:00.004+03:00

Şaşkın
Heyecanlı
Baş döndürücü
Hayret içerisinde
./.Kafası karışık

Yoğun
Yorgun
Argın
Alık
Dikkatsiz
./.Kafası karışık

Mutlu
Mutsuz
Manik
Depresif
Şakrak
Hüzünlü
./.Kafası karışık

Seviyor
Sevmiyor
İstiyor
İstemiyor
İstiyor
İstiyor
./.Çok istiyor

Coşturucu

2008-09-16T11:53:00.005+03:00

Üniversitede arkadaşlardan birinden "coşturucu" adını verdiği bir müzik kaseti almıştım. (Kabul ediyorum, ben üniversitede okurken hala kasetler dinleniyordu!) Şarkılar daha çok 70'li yılların hızlı rock şarkıları idi. Led Zeppelin-Whole Lotta Love, Thin Lizzy-Boys Are Back In Town, Deep Purple-Hush gibi eski babaların yanında Lenny Kravitz-Are You Gonna Go My Way gibi nispeten yeni sayılacak (çok yaşa sen 90lar!!) 1-2 şarkı da mevcuttu. Kasetin ortak özelliği tüm parçaların hızlı olması ve dinleyenin adrenalini artırmasıydı. Genelde akşam dışarıya çıkmadan önce dinleyip, coşup, havaya girip, o gazla tepinmek suretiyle eğlenirdim.
Dün gece de - dışarıya çıkmasam da - ev içinde benzer bir çalışmanın altına imza attım. Format mp3, şarkılar 90 ve 2000ler olsa da, coşturma katsayısı aynı idi. The Killers - All These Things That I've Done ile açılışı yaptım. The Strokes - Last Nite ile devam edip Placebo, Muse ve Radiohead ekseninde dönen, ama Morrissey, Depeche Mode, Smashing Pumpkins, Anathema gibi grupları da esgeçmeden 2 saatlik bir dinleti verdim kendi kendime... Kapanışı Franz Ferdinand - Take Me Out ile yaptım. İşte o noktada dışarı çıkıp, sabahlara kadar barlarda sürtmek geldi içimden!!
Şu dönemde böyle bir dinleti yapmak gerçekten çok iyi geldi bana... O iki saatlik süreçte, üniversite yıllarıma ve coşturucuyu dinlediğim günlere geri döndüm sanki... Oti'nin evinde RATM dinleyip pogo yaptığımız günler geldi aklıma... Beşkardeşler (yoksa dört müydü??) apartmanı orta kattaki barda Athena veya Blur şarkıları ile coşmalarımız, üst katda ismini hatırlamadığım barda damsız girebilmenin yollarını arayışımız, Sakarya caddesinde geçirdiğimiz geceler... Şimdi dönüp bakıyorum da, her ne kadar ara sıra üniversite yıllarını daha çılgın yaşamış olmayı istiyor olsam da, hiç de fena bir beş sene geçirmemişim. ODTÜ Makina'da okuma deliliğine rağmen eğlenmesini de, coşmasını da biliyorduk.
Hala o coşkuyu içimde yaşadığımı farketmiş olmak beni çok mutlu etti. Hala Muse dinleyip odamda zıplayıp hoplayabiliyorum. 3 hafta sonra REM konserinde bağıra bağıra şarkılara eşlik edeceğimi biliyorum. Bütün yaşananlara rağmen hayat devam ediyor ve ben şu içimdeki coşkuyu kaybetmediğim sürece ölmeyeceğim.

Hiç Birşey Yapmamak Üzerine

2008-09-15T10:47:00.002+03:00

Hiç birşey yapmamak...
Aslında çok şey mi yapmaktır?
İçimdeki dalgaları sakinleştirmek için dinginliği tercih ettim...
Zaman her şeyin ilacıydı...
Bülent çok güzel yorumlamış: Bir aşk bitmeden diğeri başlar... Bu daha önce benim de başıma gelmişti. Ama dedim ya unutkanım diye...
Ruhumu nadasa bıraktım; yeni ekinler ekeceğim günler gelecek...
Tek isteğim işime konsantre olmak. Çok çalışmak iyi geldi geçen hafta. Bu böyle devam etmeli...
Sosyalleşmeliyim; arkadaşlarla daha fazla vakit geçirmeliyim.
Ev bulup çıkmalıyım. Ekim ayı uygun bir zaman..
Sonrası kendiliğinden gelir zaten; su yolunu bulur...

ÇIPLAK

2008-09-09T22:29:00.003+03:00

Büyük fikirler edinme
Hiçbiri gerçekleşmeyecek
Kendini beyaza boyuyorsun
ve gürültüyle içini dolduruyorsun
ama birşeyler eksik kalacak

Tam buldum derken, gitmiş olacak
Tam hissettim derken, yanılmışsındır
Raylardan çıktın
Bu yüzden büyük fikirler edinme
Hiçbiri gerçekleşmeyeck

Kafandaki kirli aklının düşündükleri yüzünden cehenneme gideceksin

Nude - Radiohead

3-5 satır birşey...

2008-09-03T12:42:00.003+03:00

Bir süredir oturup düzgün 3-5 satır birşey yazamıyorum. Kafamı toparlayamadım, kaldı ki bir yazıyı toparlayıp burada yayınlıyım...
Kendimi bu aralar güçsüz hissediyorum. Güçsüzlüğümü yeni yeni keşfediyorum. Bunu kabullenmek, itiraf etmek zor ama durum bu... Yanlış olduğunu bile bile hatalar yapmak güçsüzlüğümden ileri geliyor. Bugüne kadar çok şey başardım ama yanımda hep birileri vardı. Artık tek başıma yürümeliyim demiştim; yürüyemiyorum.
Tek umudum zaman... Zaman herşeyin ilacıdır ve zamanla kendime geleceğim. Bu süreçte ne kadar az hata yaparsam, o kadar çabuk iyileşirim. Aksi takdirde her hata, adeta, süreci tekrar sıfırlıyor; sıfırdan başlamak zorunda kalıyorum.
Yolun sonuna bu kadar yaklaşmışken durmak istemiyorum. Her zaman arkamdan iten birileri olmayacak, artık farket şunu be Gürçay farket !!!!

Arzular Şelale !!

2008-08-25T16:11:00.004+03:00

* Neden istediklerim her zaman olmuyor ki..?
+ Niye olsunlar ki?
* Nasıl yani? Ne demek şimdi bu? :)
+ Yani isteklerinin gerçekleşmesi neden bu kadar önemli?
* Mutlu olmak için desem senin için yeterli olur mu?
+ Her istediğin olursa mutlu olabilecek misin?
* Yani... e_evet..?
+ Şu an istediğin şeyler yerine gelse... Yeni şeyler istemeyecek misin? Onlar olmuyor diye üzülmeyecek misin?
* Açıkcasıııı... yani... olabilir...
+ Kariyer beklentilerin gerçekleşse, daha fazlasını isteyeceksin. Şef oldun müdür olmak isteyeceksin, müdür olunca da genel müdür... Belki genel müdür olunca da patron olmak istersin. Bu böyle gider... Sevgilin varsa umurunda olmaz, hergün işle ilgili rüyalar görürsün, uyuyamazsın, sevgilin seni terk etse bu sefer o girer gecelerine.. :))
* Kısır döngüdür di mi? :)
+ Aynen öyle...
* Peki ne yapmalı?
+ İstemeyeceksin.
* Neyi istemeyeceğim???
+Hiç birşey istemeyeceksin, bu hayattan bir beklentin olmayacak. O zaman iç huzuru yakalayabilirsin, işte o zaman mutlu olursun.
* İnsan birşeyler istemeden, ne bileyim hedefleri olmadan yaşayabilir mi?
+ Niye yaşayamasın? Günü yaşa, yarını değil. Bugünün güzelliğini dolu dolu yaşamak varken, yarını bu kadar çok düşünmek niye?
* "Bugün" o kadar güzel mi ki?
+ İnan çok güzel olabilir. İsteklerinden arın ve huzuru yakala...

.......... isteklerinizden arının ..........

Yollar

2008-08-19T16:57:00.003+03:00

Sanırım çok fazla tercih şansım var. Önümdeki yolun uzunluğu değil de çok fazla yol ayırımı olması canımı sıkıyor. Her ayrım bir karar anı... Benim gibi kararsız, herşeyi tartıp ölçen, bin kez düşünmeden karar veremeyen biri için yorucu bir yolculuk olacak. Ama yola düşme vaktim geldi. Bulunduğum yerde kalamam. Zaten belli bir mesafeyi katettim. Bugüne kadar bana destek olacak yol arkadaşlarım oldu. Şimdi yalnızım. Yol üzerinde birilerini yine bulabilirim ama buna güvenerek - veya bunu umarak - hareket edemem. Yalnızım ve bu benim yolum...

Yeni hayatıma başlayacağım noktaya gelmeme az kaldı. Ha gayret!

Statikler... Dinamikler...

2008-08-12T00:43:00.000+03:00

Güç testi bu yaşadığım... Statik ve dinamik testlerden geçiyorum sürekli... Bazıları Statik... çünkü sürekli oradalar... Her sabah işe giderken, tüm gün eşşek gibi çalışırken, akşam bir restaurantda tek başıma yemeğimi yerken Statik testlerimi başarıyla veriyorum. Ailem, iş arkadaşlarım ve komşuların nazarında yıldızlı pekiyiler alıyorum. Hayat benim, benden mutlusu olmamalı, herkes yerimde olmak ister... Herşey olması gerektiği gibi akıyor, denizim çarşaf gibi, yatağımda dalgalar...

Dinamik testlerim dönem dönem karşıma çıkıyor. Beni deniyorlar. Mukavemetimi sınıyorlar, sabrımı... Hepsinin taktiği aynı: Önce sevindirip, sonra üzüyorlar. Tam bulduğunu sandığında gidiyorlar, tam hissettiğine inandığında, yanıldığını farkettiriyorlar. Hayal kırıklıkları... Dinamik testler çok zor, hayatımdan gelip geçiyorlar... Her defasında canım acıyor, yaralanıyorum. Ama bugüne kadar geldim... ve... devam edeceğim. Yeni testlerden geçeceğim. Geçmeliyim... Onlar benim hayatımın bir parçası... İyisiyle kötüsüyle... Üstelik Statik testler sıkıcı, Dinamikler adamın üzerinde etki bırakıyor, hayatının akışını değiştiriyorlar... ve... yalnız değilim.

Hepimiz hergün testlere tâbi tutuluyoruz. Çoğunluğumuz geçiyoruz ama çok azımız hırpalandığını farkediyor.

Güç testi bu yaşadıklarımız... Yaralandıkça güçleniyoruz...

080808

2008-08-07T22:59:00.001+03:00

Burcu'nun gaza getiren yazısından sonra insan havaya giriyor. "Kötü bir yazı yazamam artık, okurlarımı hayal kırıklığına uğratamam" diyen er kişi, kendini adamdan saymak suretiyle Nobel'e göz kırpmaya başlıyor. Bendeniz de bu gaz ve göz arasında omuzlarıma binen yeni sorumluluğun yükünü kaldıramayıp ezildim, ezildim de büzüldüm... Yazamaz oldum. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim diye düşünürken, yardımıma yine Thom Yorke ve havalisi yetişti.

İlk veya hadi diyelim ikinci albümlerinde belli bir başarı yakalayan, popüler olan müzik grupları, bir sonraki albümlerinde ağızlarıyla albatros kuşu tutsalar dinleyenlerine yaranamazlar. O ilk albümün tadı bir başkadır. İlk aşkın yerini diğerleri tutamaz. Ticari veya sanatsal olsun hiç farketmez; başarılı işler çıkarmış müzisyenlerin en büyük derdi kendilerini aşmak olmuştur. Bunu başaranlar kimi için iyi müzisyenliğe, kimi kendini bilmezler için ise superstar mertebesine yükselirler...

Radiohead de işte bu her albümünde kendini aşan ve hatta kendini yenileyen, tekrarlamayan gruba girerler benim gözümde (yada kulağımda). Pablo Honey albümüyle ama özellikle Creep hitiyle müzik piyasasına tam sürat giriş yapan Radiohead, The Bends ile daha da iyisini yapabileceklerini kanıtlamışlardı. Just ve Street Spirit videoları ile alışılmışın dışına çıkan grup, Fake Plastic Trees single ı ile son noktayı koymuştu. Bunun üzerine ne yapılabilirin cevabı OK Computer oldu. Grubun ilk kendini yenileme habercisi gibi olan albüm, Brit ve Elektronik müziğin hafif bir harmanı gibiydi. Daha sonra olacak fırtına öncesi meltmem esintisi de diyerek kurduğum betimlemeyi şaşkınlıkla okuyorum! Tek tek bakıldığında Creep, Street Spirit veya Fake Plastic Trees seviyesinde single lar (bence) olmasa da albüm geneli olarak Radiohead'in gelmiş geçmiş en başarılı albümü ortaya çıkmış ve direkt tüm listelerde 1 numaraya oturmuştu. Artık Radiohead tartışmasız bir rock yıldızı idi ve bundan daha iyi bir albüm olamazdı. Olmadı da... Ama grup her çıkardığı albümde değişik bir tarz yakalayarak hayranlarını şaşırtmayı ve sevindirmeyi bildi. 4. albüm Kid A ve devamı niteliğindeki Amnesiac'da elektronik müziğin dibine vurulmuştu. Bir süre dinlediğimiz müziğin elektronik müzik mi yoksa Rock mı olduğunu anlayamadık. Daha sonra yayımlanan Hail To The Thief ve In Rainbows albümleri ile eski stile bir geri dönüş yaptılar ki son albüm In Rainbows OK Computer'a stil olarak en fazla yaklaşan albümleri oldu.

Ben de diyorum ki, 3. yazı (entry!) itibari ile ben de bir farklılık yapayım. Hatta yazmayayım (yukarıdaki çöpü kayde almayın) veya yazayım ama kendime yazayım:

Bugün 08.08.08. Rakamsal olarak özel bir gün. İnsanlar nikahlarını bugüne denk getirmeye çalıştılar aylarca... Benim için ayrı bir özelliği var 8 Ağustos'un... Rahmetli babamın doğum günüdür 08.08'ler.

Tek yazmak istediğim: "Beni affet baba... Beni affet..."

Father & Son

Song Two

2008-08-04T09:55:00.000+03:00

Elim gitmedi yazmaya... İlk blogu yazdığımdan beri neredeyse 2 hafta olmuş. Bu iki hafta aksiyonlu geçti diyebilirim aslında. Şimdi yaşadıklarımı yazmaya kalksam 8-10 paragraf temiz yazarım. Ama özellikle özel hayatımı burada deşifre etme konusunda bayağı çekingenim. Daha genel şeyler ve düşünceler yazayım diyorum... Bilmiyorum! Bildiğim tek şey burada ne yazacaksam kafamın dolu olduğu anlarda, içimi akıtmak için kullanacağım blogu ve konuşur gibi yazacağım... Daha iyisi de elimden gelmez zaten; hiçbir zaman iyi bir yazar olamamışımdır. Kusuruma bakmayın artık...

Geçen Bülent'in yazısını okuyunca müzik üzerine yazmak geldi aklıma... Doğru ya hayatımın önemli bir parçası müzik... Mutlaka bir yazıyı müziğe ayırmalıyım (çok mu idealistim?). Genel olarak 90lar ve brit üzerine birşeyler yazabilirim veya hastasıyım cinsinden Radiohead üzerine de kısa bir "ben ve Thom Yorke" veya "benim gözümle Radiohead" başlıklı saçma sınıfından birşeyler olabilir... Ama Murat Murathanoğlu'nun tabiri ile "Yok artık Lebron James!" diyerek durduruyorum kendimi. Daha mütevazi birşeyler yazmalıyım, iddialı olmayı becerememişimdir oldum olası...

90ların müziğinden kopamadım hiç... Radiohead, Placebo, sonlara doğru çıkan Muse ve Coldplay, efendime söyleyeyim (ne demek lan bu!) Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Travis, vs. vs. 80'lerden gelme The Cure ve Depeche Mode'u saymazsak en baba gruplarım hep 90lardan kalmadır. Mutlaka bir müzik akımının etkisi var olayda ama bence asıl hadise benim: Yani yaşım ve 15-25 yaşlarının bana verdiği deli_kanlılık, enerji, ilk özgürlük yılları ve onun getirdiği hür yaşam tarzı ve yeni başlangıçlar... diyelim. Yani o dönemde Türkiye sınırları içerisinde Brit veya Seattle'dan daha moda olan Türkçe Pop dinlemezdim ama 90ları, 2000lerin Rock müziğine tercih etmemin sebebi herhalde bu gençlik yılları ve yaşanmışlıklar olsa gerek diye düşünüyorum.

Zaten bu yaşanmışlık hadisesi pekçok konuda geçerli değil midir? Farz-ı misal (böyle mi yazılıyordu bu?) dostlukları özel kılan paylaştıklarınız, beraber yaşadıklarınız değil midir? Askerlik arkadaşını neden bu kadar seversin, 7 ay birlikte olduğun adama 7 yıllık dost muamelesi yaparsın? En boktan vukuatları beraber yaşamışsındır da ondan... Yahut da bir şehri niçin seversin? Sevdiğim şehir diye hitap ettiğin yeri özel kılan coğrafyası, doğal güzellikleri midir? Hiç sanmıyorum... Şehiri şehir yapan o şehirde yaşadıklarındır. O şehirde yaşayan dostlarındır herşeyden evvel. Örneğin Ankara'yı sevdiğimi düşünürdüm eskiden, şimdi öyle düşünmüyorum. Üniversite yıllarımdan kalma "baba" dostlarım Ankara'da değiller, şehrin de benim için "özel" liği kalmadı artık...

Bu sebeptendir ki yaşamımın her anını özümseyerek yaşamaya çalışıyorum. Her sevinç, her başarı özeldir ama yaşanan üzüntüler, sıkıntılar, dertler de benim için çok önemlidir. Onlar da beni "Ben" yapıyorlar. Onlar ile büyüyorum. Dostlarımla büyüyorum. Yaşadığım ve bitirdiğim ilişkiler büyütüyor beni... Her ayrılık canımı yakıyor ama hiçbiri için pişman olmuyorum, sadece yaptığım hatalardan ders almaya çalışıyorum. Hiçbiri için "Neyse ne!" demiyorum.

Sadece korkuyorum: Her başlangıç, bitmeye başlamak mıdır?

Neden daha fazla..?

2008-07-23T10:16:00.000+03:00

Neden daha fazla et, daha fazla süt, daha fazla meyve..?

Neden daha fazla iş, daha fazla güç ve para..?

Neden daha fazla sevgi, daha fazla seks, ne bu şımarıklık..?

Bu bencillik nereden geliyor? İnsanı insan yapan şeyler neydi de biz unuttuk? Yoksa hiç mi öğrenmemiştik??!!

Yapılan hatalardan neden ders çıkaramıyorum? Neden bu kadar unutkanım? Niye hep güveniyorum? Sadece doğruları yapmak neden yetmiyor? Son bir senede yeni birşey öğrendim, (bravo bana!!): Mutlu olmak için arada yanlış şeyler de yapmak gerekiyor!!

Biraz yavaşlamalıyım. Birazcık sadece kendime vakit ayırmalıyım. Yapmak isteyip de yıllardır yapmadığım o kadar çok şey var ki...

Biri de buydu: Blogger Gürçay!! Bu ilk blog kendime hayırlı olsun...

Neden daha fazla onlar, 2. ve 3. şahıslar? Neden daha az ben?

Artık Ben...

Birazcık huzur.